Zomaar een dinsdag in het inloophuis

8.30 uur
Het is 10 graden als ik in mijn zomerjas op de fiets stap. Brrr. Ik bedenk dat ik de winterjas maar moet opzoeken, ook al is het nog geen oktober…

8.45 uur
Mijn openingsronde in de Johan de Wittstraat. Vlag naar buiten, lampen aan, en het allerbelangrijkste: koffie zetten! Mijn ontbijt zet ik nog even aan de kant, dat lukt niet gelijk ’s ochtends. Ik kijk in de agenda en neem mijn mail door. De eerste telefoontjes komen al binnen.

9.30 uur
Hanna*, een van onze doorgewinterde gastvrouwen, komt binnen en roept enthousiast dat ze koffie ruikt. Ik schenk voor ons beiden in en we gaan in de woonkamer aan de stamtafel zitten. Voor de eerste keer vandaag moet ik slecht nieuws vertellen: Bruce, een van onze gasten die in het koor zit, kan niet meer komen omdat de kanker opnieuw heeft toegeslagen. Bruce moet een stuk reizen om bij ons te komen en was al een aantal weken niet geweest. In het weekend had hij mij gemaild waarom. Deze boodschappen wennen nooit. Inmiddels zijn ook kersverse gastheer Klaas en stagiaire secretaresse Mireille aangeschoven. Tenslotte arriveert Judith, zij draait vanochtend voor het eerst mee. Een hele drukte voor Hanna, zij werkt Judith in en ook Klaas heeft nog wel wat collegiale ondersteuning nodig. Ik zit inmiddels weer in mijn kantoor, zoals altijd met de deur open. Ik hoor en zie hoe leuk Hanna, Klaas en Judith samenwerken. De huishoudelijke taken worden gedaan en ondertussen volop uitgewisseld over ieders leven. We zijn een vrijwilligersorganisatie. Alle vrijwilligers hebben hun verhaal, hun geschiedenis. Sommigen hebben zelf kanker gehad, anderen zijn op een andere manier door het leven getekend.

10.00 uur
Mijn eerste afspraak van de dag. Een vrijwilligster komt afscheid nemen, zij heeft een betaalde baan gevonden. Dat is natuurlijk fantastisch. Als ze weg is, nemen Mireille en ik de secretariaatstaken door. Mireille is nog maar 17. Als je haar ziet werken zou je dat niet zeggen. Ik denk vaak aan mezelf als 17-jarige als ik haar zie. Wat een verschil! Ze noteert alles wat ik zeg in haar logboek, vinkt af wat ze heeft gedaan, checkt bij mij wat ze niet zeker weet. En ik moet haar aansporen om pauze te nemen. Mireille en ik puzzelen met het rooster, bellen onze vaste bloemiste om de herfst-workshop bloemschikken af te spreken. Ook houden we ons bezig met de zaterdag. Zaterdag? Ja, vanaf deze maand zijn we elke laatste zaterdag van de maand open. Om onze gasten nog beter te kunnen bedienen.

11.00 uur
Ik overleg met Hanna over de middag. Hanna werkt vandaag de hele dag. De meeste gastheren/-vrouwen werken halve dagen, variërend van 1 tot 4 dagdelen per week. Het is de week van de voet reflexologie en in dat kader is er een kennismaking met voetreflexzonemassage in ons inloophuis. We bespreken zaken als hoeveel koffie en thee, hoe zetten we de tafels neer, hebben ze de beamer nodig etc. Ook de kamer voor coach Peter moet klaargezet worden. Hij krijgt een drukke middag met drie individuele coachgesprekken van 1 à 1,5 uur per stuk.

12.00 uur
Het is weer eens zover, ik heb geen lunch bij me. Dus ik moet naar de winkel. Hanna is blij, kan ik gelijk koffiemelk, thee en koekjes meenemen. Die zaken vliegen erdoor bij ons. Net als koffie.

12.30 uur
We lunchen met elkaar en ondertussen komt de eerste voetreflex-therapeute binnen. Even later volgen haar collega’s. Ik onderbreek mijn lunch en zet met Hanna en Klaas de zaal in de gewenste opstelling klaar. Mireille heeft het ook druk: de eerste gasten voor de voetzonereflex-middag komen al binnen en ook nieuwe gastvrouw Lena schuift aan. Opnieuw werk aan de winkel voor Hanna om haar in te werken. Maar eerst mag Lena bij de voetzonereflex-middag zitten.

13.30 uur
Ik zit net met Mireille facturen door te nemen voor de yogalessen, als gast Irene binnenkomt. Mireille en ik kijken elkaar aan: zij heeft toch geen afspraak met coach Peter? Even later komt Peter ook binnen. Irene had hem gebeld omdat ze in nood zat en graag met hem en mij even wil praten. Ik vraag aan Mireille om Wendy op te vangen, zij heeft om 14 uur een afspraak met Peter. Het kan even uitlopen. Al onze vaste gasten weten dat dit kan gebeuren. Ik zeg altijd: kanker kun je niet plannen. Soms gebeuren er dingen die direct aandacht nodig hebben.

Peter en ik gaan in mijn kamer zitten met Irene. Dan gaat mijn deur wél dicht. Irene heeft de zoveelste chemo achter de rug en de scan heeft uitgewezen dat die niet is aangeslagen. Ze is erg ziek van de bijwerkingen en weet niet meer wat ze moet. Nog een andere chemo proberen? En daardoor nog zieker worden? Of kiezen voor kwaliteit van leven en weten dat het dan snel afgelopen is? Ze vraagt Peter en mij wat ze nu moet doen. We praten, troosten, geven tissues aan. Ik vraag aan Irene of ze genoeg info heeft van haar arts om echt een keuze te kunnen maken. Mmm, nou, niet echt. Ik bied haar aan om als buddy mee te gaan naar een gesprek met haar oncoloog. We bedenken samen vragen. Peter verlaat ons gesprek, Wendy wacht al even op hem. Ik zit nog even met Irene. Ze komt al bijna 3 jaar bij ons, vanaf het moment dat we startten als inloophuis in Groningen. Dus we kennen elkaar inmiddels een beetje. We praten nog wat over haar familie en thuis. Ze is een expressief type, houdt van dansen en kunst. Ik vraag haar of ze een keer samen met mij wil tekenen of kleien. Ze huilt. Ik krijg kippenvel. We spreken af voor een sessie beeldend werken op vrijdagmiddag.

14.30 uur
Inmiddels hoor ik de schudmachine in de woonkamer. Schudmachine? Ja, gastvrouwen Hanna en Mary spelen een kaartspel met vaste gast Johan. Ook Johan komt al bijna drie jaar bij ons. Hij heeft een lange, heftige ziektegeschiedenis, zoals zoveel kankerpatiënten. Maar elke dag stapt hij nog in z’n auto en komt vanaf het dorp in Noord-Groningen naar ons toe gereden. Waarom? Omdat hij bij ons aan een half woord genoeg heeft. Omdat wij het snappen als de koffie ineens niet meer smaakt of te heet is. Omdat wij snappen waarom het zo zwaar is om op te staan, je aan te kleden en naar buiten te gaan. En niet alleen wij snappen dat. Ook de andere gasten snappen dat.

Het wordt drukker: Jannie en Joop schuiven aan. Een stel. Hij heeft kanker gehad, zij heeft nu dezelfde vorm van kanker. Ons inloophuis is hun tweede thuis zeggen ze altijd. Ze hebben een afspraak bij coach Peter, maar spelen ook altijd het kaartspel mee. Ik schuif even aan in de woonkamer. Jannie en Joop zijn een weekje op vakantie geweest. Jannie ziet er ontspannen uit. Eind oktober krijgt ze weer een scan. Maar tot die tijd genieten we gewoon hoor Josje! Weer moet ik de slechte boodschap over Bruce brengen. We zijn aangeslagen. Vaste gast Daniëlle schuift aan en ook oncologie-fysiotherapeute Linda, die eens per week spreekuur heeft bij ons. Gelukkig hebben we een grote stamtafel.

15.30 uur
De bijeenkomst over voetzonereflexmassage is afgelopen. De aanwezigen gaan heel dankbaar en ontspannen naar huis. Ik zit nog even na met de therapeutes, die ook enthousiast zijn en aanbieden om bij toerbeurt elke week bij ons in het inloophuis te komen om gasten te behandelen. Super! Ik kom weer in mijn kamer en heb allerlei gemiste oproepen en voicemailberichten. Een rondje bellen dus.

Yvette komt binnen. Zij is de laatste die straks een afspraak heeft bij coach Peter, maar komt altijd eerder om te kletsen en te kaarten. Zij is op het moment schoon en krijgt nu ruimte in haar hoofd om alles te verwerken. Praten met een coach helpt daarbij, net als contact met lotgenoten met wie je lacht, een spel speelt en soms ook huilt.

16.30 uur
Ik neem met Mireille alvast wat zaken door voor morgen en schuif nog even aan in de woonkamer. Dat “even” lukt nooit zo goed en voor ik het weet vertrekken de gasten en gaan de gastvrouwen met elkaar opruimen en afsluiten.

17.00 uur
Ik stap op de fiets. Ik moet nog langs de bank om geld te storten. Gasten kunnen woensdag lunchen bij ons en vrijdag dineren. En ook in het winkeltje dat we hebben wordt nog contant betaald. Na de bank moet ik ook nog boodschappen doen. Van mijn vier kinderen woont alleen mijn jongste dochter van 17 nog thuis. Zij werkt vandaag dus ik kan het rustig aan doen met koken.

18.30 uur
Ik kom thuis. Wat een rust ineens. Ik zit in mijn stoel met uitzicht op de sluis en laat de dag van vandaag de revue passeren. Een gewone dinsdag in het inloophuis. Maar wat is gewoon? We hebben gelachen, gehuild, gerild, gekaart, gepoetst, geluisterd, gemasseerd. En hopelijk hebben we voor mensen met kanker net even het verschil gemaakt…

Josje

* De namen van gastvrouwen, gastheren en gasten zijn gefingeerd vanuit privacy-oogpunt.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.